22 februari
Ver heen
Mocht ik in het hart van het holst
van donkerste dagen te lijf gaan, achter
al het uiterwaardse, een stuk of wat
verlaten kusten onder razende luchten
waar albatrossen op hun wieken naar
andere planeten worden weggeblazen -
graag zou ik boven lege oceanen regen zijn
op reusachtige hoeven, zinnentuimel van
tempeest, het stormend paard dat louter
water is, uiteenvalt in geschuimbek -
zocht ik bij voorkeur echter diepten
die geen daglicht velen, omtrent een
steenworp van d'onoorbaar gloeiende
kern; daar zal betijen wat mij jaagt.
Anneke Brassinga
Uit: Ontij, De Bezige Bij, Amsterdam 2010.
Geef een reactie