14 juni
KV 595
Geluk om een uitzicht dat bleef, hoe
ook bedreigd, meer kan er niet zijn,
nooit, leven is hopen ten einde toe,
ochtend als het nauwelijks avond schijnt.
De violen leggen een vragende lijn
uit, de piano antwoordt: zo is het goed,-
maar wees voorzichtig met zekerheid,
verlangen kan nooit tegen overmoed.
Heeft Mozart dit willen zeggen, kort
voor zijn hart niet meer zingen kon?
Hij zal het zelf niet hebben geweten.
Hij zag misschien een verte waarin licht
volkomen klank werd en deed zijn ogen dicht
om het nooit meer te kunnen vergeten.
Gabriël Smit
Uit: Evenbeeld, Ambo Anthos, Amsterdam 1981
Geef een reactie